هيچ تأمّل كرده‌اي چرا از حدود هزار و چهار صد سال پيش، همه ساله امّت رسول‌الله همپاي اشك و آه بر حال زارِ خويش در ليالي مباركه قدر، بر مظلوميت علي نيز گريسته و تا برپايي رستاخيز اعظم نيز خواهد گريست؟

به‌راستي! آيا مي‌توان گره خوردنِ شب‌هاي احتمالي قدر _ يعني نوزدهم، بيست و يكم، و بيست و سوم _ را با علي عليه‌السلام تصادفي دانست؟ و آيا مي‌توان پذيرفت كه بر اساس يك صُدفه، شب نوزدهم، شب ضربت خوردن علي(ع) و شب بيست و يكم، شب شهادت آن حضرت و شب بيست وسوّم، شب سوّم قتل آن امام معصوم قرار گرفته است؟!

پاسخ آن، پر واضح است چرا كه؛ دوست و دشمن، خوب مي‌دانند علي بن ابي طالب عليه‌السلام كه بود و چه كرد؟! او در تمامي خصلت‌هاي بشري بي‌همتا بود و سجاياي اخلاقي و شيوه‌هاي رفتاري او در حوزه مسائل فردي و اجتماعي، درس‌آموز تاريخ بود. در عدالت‌گستري، از ستم به موري نيز دريغ مي ورزيد. در عبادت و راز و نياز با پروردگار، هنوز نخلستان‌هاي شهر كوفه، طنين مناجات شبانه او را به خاطر دارد. در يتيم‌نوازي، كوچه پس‌كوچه‌هاي شهر كوفه، بهترين شاهد صدق گام‌هاي كوتاه و آرام او در نقش مردي ناشناس است.

در شجاعت، هنوز دلاوري و قاطعيتش، آويزه گوش مجرمان و متجاوزان به حقوق امّت است، و در فصاحت و بلاغت هنوز خطبه‌هاي نهج‌البلاغه‌اش بي‌بديل و منحصر به فرد است. بي‌شك؛ حقِّ بزرگ‌مردي همچون او را جز گره خوردن ولادت وي با خانه خدا و شهادت وي با شب قدر _  كه در بزرگترين شب سال و در ارزشمندترين ماه سال قرار گرفته _ ادا نخواهد كرد. شايسته عدالت‌مردي همچون اوست كه مؤمنان در فراق او در شب قدر، پا به پاي گريه و ناله بر مصائب و خطاهاي خويش، بگريند.

به هر تقدير، آنچه اتفاق افتاده، تقارن هر سه شب _ كه احتمال قدر بودنِ آنها از ديگر شبهاي سال بيشتر است_ با مناسبت‌هايي حول محور علي بن ابيطالب، مي‌باشد.
از پيامبر گرامي اسلام(ص) بشنويم كه در بياني مي‌فرمايند: «برتري علي بن ابي‌طالب بر اين امّت، همانند برتري ماه مبارك رمضان بر ديگر ماههاست. برتري علي بن ابي طالب بر اين امّت، همچون فضيلت شب قدر بر ديگر شبهاي سال است.

برتري علي بن ابي طالب بر اين امت، مانند برتري شب جمعه بر ساير شبهاي هفته است. پس خوشا به حال كسي كه به او ايمان آورد و ولايتش را تصديق كند، و واي بر كسي كه منكر وي و حقانيت وي گردد. بر خداست كه چنين كسي را از شفاعت پيامبرش(ص) در روز قيامت، محروم گرداند.»

آري! اگر او برترينِ امّت است، حقّ اوست كه در برترين شب و برترين ماه سال به شهادت نائل آيد. همين پيوند، موجب گشته تا همه ساله، روزه‌داران در شبهاي قدر، به ياد عدالت، شجاعت و مردانگي وي بوده و از حيات نوراني و تابناك او درس گرفته، شايد كه در روش‌هاي فردي و منش‌هاي اجتماعي‌شان تجديدنظر كنند.